เป็นเรื่องต่อจากฟิค SMJ ในตอนนี้ย์ Blues Blood Burn
ความสัมพันธ์ตัวละคร
S=Mr.S of MIS=เซอร์ฮฺวา อัล ซิลเวียน SIROIS AL SYLVAIN หัวหน้าฝ่ายผู้ร้าย
M=Mr.M of MIE=ไคเลอร์ ไมลส์ มิลลาร์ด KYLER MYLES MILLARD หัวหน้าฝ่ายเอเจนต์
Mo(u)rning After....
หิมะที่ร่วงหล่นอยู่ภายนอกกำแพงอิฐเย็บเฉียบกลบทับวิวทิวทัศน์ให้เป็นสีขาวโพลน เป็นช่วงเวลาสรรพเสียงต่างๆของรุ่งเช้ายังถูกซ่อนไว้ในหิมะหนาทึบ.. ความเงียบของมันทำให้แม้เพียงลมพัดยังได้ยินก้องชัด
เสียงหายใจสะอื้นแผ่วปลุกให้ซิลเวียนเปิดเปลือตาขึ้นมอง สายตาที่พร่ามัวและสมองที่ยังปวดหนึบจากแผลที่หางคิ้วจับจ้องร่างชายหนุ่มที่สั่นไหวอยู่ในวงแขน
ดวงตาสีฟ้าของไมลส์.. เพื่อนรัก... หรืออาจมากกว่านั้น ถูกปิดซ่อนอยู่ใต้แผงขนตาที่เปียกชุ่ม...
เกิดอะไรขึ้น.................
ความอบอุ่นจากร่างเปลือยเปล่าที่แนบกายอยู่ให้สัมผัสตรงข้ามกับความหนาวเย็นของอากาศ เปลวเพลิงร้อนรุ่มที่เผาผลาญเขาในคืนก่อนผ่านพ้นไปแล้ว เหลือเพียงเศษซากความรู้สึกที่บาดลึกในใจ
เขาทำอะไรลงไปกับคนที่ปรารถนาจะถนอมไว้ที่สุดด้วยมือตัวเอง.......
ความรู้สึกผิดที่กดทับจนชาไปทั้งตัว รวมกับความกลัวที่แผ่ซ่านเข้ามาหลังจากนึกถึงว่าไมลส์จะโกรธเกลียดเขาแค่ไหน ทำให้ซิลเวียนกระชับอ้อมแขนกอดให้ร่างอีกฝ่ายเข้ามาใกล้อย่างไม่รู้ตัว
สายลับหนุ่มสะดุ้งตัวเบิกตาขึ้นพร้อมยันตัวออกห่าง มือเรียวคว้าปืนที่อยู่ไม่ไกลตัวขึ้นมาถือไว้ ไมลส์จ้องมองเขาด้วยดวงตาวาวโรจน์
ริมฝีปากแดงช้ำกล่าวเสียงเครืออย่างแค้นเคือง "สมใจนายแล้วใช่มั้ย อัล ชั้นจะได้จับนายกลับไปรับกรรมในคุก"
สีฟ้าในดวงตาของชายคนรักส่งความหมายของความแตกร้าว เจ็บปวด สับสนและสิ้นหวังอย่างเห็นได้ชัด
ซิลเวียนจ้องมองมันแล้วยิ้มบาง ก่อนจับปลายปืนนั้นมาจ่อไว้ที่อกข้างซ้ายของตนเอง
"จะจับตายก็ได้นะ....ไมลส์.....สำหรับความผิดร้ายแรงที่ชั้นทำ"
กระบอกปืนแมกนัมDesert eagleขยับเล็กน้อยจากมือที่สั่นไหวของเจ้าของ ไมลส์กล่าวเสียงกร้าวด้วยใบหน้าที่เจียนจะร่ำไห้
"ชั้นฆ่านายได้แน่ อัล อย่าท้า!!!"
ในระหว่างที่มืออ่อนล้าค่อยๆลดลงจากจุดตาย ซิลเวียนเคลื่อนตัวเข้าใกล้ไมลส์อย่างช้าๆ มือกดปลายปืนให้อยู่ตำแหน่งเหนือขั้วหัวใจ
"งั้นก็ลงมือสิ"
เสียงทุ้มกล่าวก่อนโอบร่างเล็กกว่าเข้าในอ้อมแขน สายลับหนุ่มชกหน้าอีกฝ่ายอย่างรุนแรงแต่ร่างสูงก็ไม่มีทีท่าจะโต้ตอบ
"ชั้นขอโทษ.........."
ซิลเวียนกล่าวเสียงเบาก่อนที่ไมลส์ทรุดร่างลงในอ้อมกอดเขาและหลั่งน้ำตาอย่างเงียบงัน ซิลเวียนก้มลงมองดวงตาสีฟ้าที่คลอด้วยน้ำตาอย่างปวดร้าว
ก่อนประทับริมฝีปากไล้แผ่วที่ปลายหางตา ซิลเวียนกล่าวคำไร้เสียงยืนยันความรู้สึกของตนที่อีกฝ่ายไม่เคยรู้มาก่อนซ้ำๆอย่างสิ้นหวัง
ชั้นรักนาย..........ไมลส์
คำที่เขาควรจะพูดก่อนทุกอย่างจะพังทลายลงในคืนที่ผ่านมา
........................................
ไมลส์ทำแผลให้เขาลวกๆด้วยมือที่สั่นไหว กุญแจมือถูกถอดออกไปได้ซักพักใหญ่แล้วเพื่อให้ทั้งคู่สวมเสื้อผ้าได้สะดวก ก่อนที่สายลับหนุ่มจะเอ่ยปาก
"อัล.........กลับไปกับชั้นเถอะ"
ซิลเวียนจ้องมองใบหน้าอีกฝ่ายด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก ก่อนที่ความเงียบงันระหว่างทั้งสองจะถูกทำลายด้วยเสียงเคาะจากประตูห้องขัง
"คุณมิลลาร์ด... ข้างในปรกติดีรึเปล่าครับ?" เสียงคุ้นหูของลุดวิก เอเจนต์ฝึกหัดสเตชั่น W ทำให้ซิลเวียนคิดถึงสถานการณ์ที่น่าจะเกิดต่อ....
ความผิดพลาดทั้งหมดที่เกิดมันน่าสงสัยเกินไป...เขาถูกใส่ความว่าเป็นผู้ก่อการร้ายในระหว่างที่ไมลส์มาสืบเรื่องนี้....ให้ไมลส์มาจับเขาทั้งที่รู้ว่าไมลส์ไม่กล้าจับตาย
เขาต้องกลับไปสืบเรื่องทั้งหมดให้รู้เรื่อง.....เขาต้องรู้ให้ได้ว่ามีใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้....ซึ่งแปลว่าเขาจะยอมโดนจับตอนนี้ไม่ได้
"ปล่อยชั้นไป....ไมลส์" ซิลเวียนกล่าวเสียงเรียบระหว่างที่ยกปืนDesert eagleขึ้นมาเล็งที่อีกฝ่าย
ไมลส์ดวงตาส่อแวววูบไหว ก่อนที่จะเข้มกร้าวขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเรียกอีกครั้งจากภายนอกที่ดังขึ้นพร้อมเสียงทุบประตู
"ไม่ อัล ชั้นจะไม่ยอมปล่อยให้นายหนีไปได้ นายต้องกลับไปกับชั้น" ร่างบางยืนขวางทางไม่ให้เขาหนีออกไปได้ ซิลเวียนจ้องมองคนตรงหน้าด้วยดวงตาสีเหล็กส่อแววสับสน
"คุณมิลลาร์ด ข้างในเกิดอะไรขึ้น เปิดให้ผมเข้าไปเดี๋ยวนี้!!!" เสียงกราดเกรี้ยวของเอเจนต์หนุ่มที่อยู่นอกประตูเร่งให้ซิลเวียนไม่มีเวลาจะคิดต่อ
"ถอยไป...ไมลส์ " มือซ้ายของซิลเวียนที่ยกขึ้นเล็งปืนสั่นไหว...ทั้งๆที่เขาเคยฆ่าคนอื่นมาได้โดยไม่ต้องกระพริบตา "ปล่อยชั้นไป"
ดวงตาสีฟ้าเด็ดเดี่ยวที่จ้องมองมานั่นเกือบทำให้ซิลเวียนล้มเลิกแผนการณ์ที่จะหนีออกไป... แววตานั้นที่เขาอยากให้จับจ้องที่เขาไว้... ไล่ตามเขาไปโดยไม่วางตา
แต่ไม่ใช่ตอนนี้..............
เสียงระเบิดของดินปืนดังก้องขึ้นก่อนลูกปืน.50จะเจาะกระทบกำแพงอิฐเบื้องหลัง.............ทิ้งรอยแผลที่พุ่งผ่านหัวไหล่บางด้านขวาของไมลส์
พร้อมกับเสียงปืนที่ระเบิดทำลายล็อคประตูห้องขังที่ดังตามมาในเวลาไล่เลี่ยกัน
ซิลเวียนหันมาหาร่างโชกเลือดที่สบมองแววตาเขาอย่างเจ็บปวดราวถูกหักหลัง..... เขาปิดทับความปวดร้าวด้วยทักษะเฉพาะตัวอย่างการหลอกลวงที่นำมาใช้ผ่านรอยยิ้มกว้าง
"ตามล่าผมให้ได้นะ... มิสเตอร์มิลลาร์ด........ "
ก่อนที่ซิลเวียนจะปล่อยให้แสงสว่างของตนหลุดมือเพื่อกลับไปค้นหาความจริง...กลับไปสู่ความมืดที่เขาวิ่งหนีมาตลอดเวลา.....
........................................
ท้องฟ้าของเบอร์ลินเป็นสีฟ้าสดใส ซิลเวียนจ้องมองมันจากซอกตึกที่ทรุดกายลงนอนอยู่ หิมะสีขาวที่อยู่รอบตัวเขาถูกเลือดรินรดจนมันดูเป็นสีแดงคล่ำคร่าสกปรก
สีฟ้าที่สูงส่ง....สีฟ้าที่แสนไกล.............สีฟ้าที่เขาเอื้อมไปไม่ถึง
การไล่ล่าของMI6ทำให้บาดเจ็บบอบช้ำจนไม่มีแรงจะลุกหนีต่อไป เขาหลบซ่อนตัวในความมืดของซอยที่อยู่ห่างไม่ไกลนักจากที่คุมขัง
บางทีอาจตายก่อนที่จะได้กลับไปค้นหาความจริง เขาหัวเราะเยาะความงี่เง่าของตัวเอง
อย่างน้อยนายก็คงไม่ถูกคุณเอ็มดุว่าปล่อยผู้ก่อการร้ายหนีไปได้ง่ายๆ.... เพื่อนสนิทแสนโง่ของนายทำได้แค่นี้...........
เกล็ดหิมะร่วงหล่นลงมาสัมผัสผิวหน้า ซิลเวียนยิ้มรับความหนาวเหน็บนั้นเข้ามาสู่ร่างกาย เขากระชับเสื้อโค้ทหนังเปื้อนเลือดเข้าปกคลุมร่างกายราวต้องการความอบอุ่น
เขาปิดเปลือกตาลงอย่างอ่อนล้า....ริมฝีปากซีดสั่นส่งลมหายใจเป็นควันขาว....สีเลือดค่อยๆจางหายจากปลายนิ้วมือที่เย็นชืด
จบชีวิต.........อัลของไมลส์..................
ซิลเวียนกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า.............
"ลาก่อน ไมลส์ของผม"
/////////////////////////////////////////////////////////////
กระซิก รักลุงเอสกันด้วยนะ...........
/////////////////////////////////////////////////////////////
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น