เอนทรี่นี้อาจจะเป็นส่วนหนึ่งของ
ก็เป็นได้......
Drabbleสั้นๆทำลายตับไตเล็กน้อย...
และอาจสปอยตอนจบคอมมู /ผิด จริงๆมันน่าจะเป็น AU มากกว่า
ความสัมพันธ์ตัวละคร
S=Mr.S of MIS=เซอร์ฮฺวา อัล ซิลเวียน SIROIS AL SYLVAIN หัวหน้าฝ่ายผู้ร้าย
M=Mr.M of MIE=ไคเลอร์ ไมลส์ มิลลาร์ด KYLER MYLES MILLARD หัวหน้าฝ่ายเอเจนต์
J=Joker of MIS=แจคคิล (Jackyle) หรือ ไคลส์ (Kyle) มือขวาของฝ่ายผู้ร้าย
รูปประกอบฟิคขโมยมาจาก น้องหนาว (หรือเจเจในฟิคนี่ล่ะ) สวยงามร้าวรานใจ อะฮ้าาา
I Dreamed a Dream...
แสงแดดยามบ่ายที่ส่องลอดผ้าม่านสีอ่อนมาตกกระทบใบหน้า สว่างสไวจนต้องหยีตา แต่ด้วยความง่วงงุนเลยทำให้เขายังไม่ตื่น
ชายหนุ่มผมทองบิดกายอย่างเกียจคร้านบนพื้นพรมที่รายล้อมไปด้วยเจ้าสัตว์สี่ขา เขามุ่นคิ้วเล็กน้อยเมื่อแมวใหญ่น้อยรอบตัวเริ่มส่งเสียงร้องขออาหาร
จนกระทั่งเจ้าตัวแสบตัวนึงปีนขึ้นมาบนตัวแล้วเริ่มงับผมของเขากินเล่นแทนอาหารนั่นล่ะเขาถึงตื่นมาโวยวายใส่พวกมันนิดหน่อยแล้วเดินไปเปิดอาหารแมวกระป๋องมาให้อย่างเสียไม่ได้
แต่โวยไปเจ้าพวกนี้ก็ไม่ได้เกรงใจเขาขึ้นมาเลยซักนิด ลามปามอย่างกับเป็นพวกเดียวกันไม่มีผิด
..คิดซะว่าเลี้ยงแมวยักษ์อีกตัวก็ไม่ผิด..
มีคนเคยว่าไว้แบบนั้น เขายิ้มกว้างก่อนเดินตามหาเจ้าของคำพูดขำๆนั่น ในบ้านหลังสีขาวขนาดไม่ใหญ่นี้มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่อยู่ในบ้าน เขาคิดว่าคนผู้นั้นคงไปนั่งอ่านหนังสือที่นอกชานตามเดิม
..อย่างที่คิดไว้ ชายสูงวัยกว่านอนหลับเอนกายบนเก้าอี้โยกตัวเดิมเช่นทุกวัน เขาเกือบหัวเราะออกมาเสียงดังเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนั้นหลับไปทั้งๆในมือยังเปิดค้างที่หน้าหนังสือ
ชายหนุ่มเดินไปปลดหนังสือออกจากมือหนาของอีกฝ่ายอย่างเบามือโดยระวังไม่ให้ไปรบกวนการหลับไหล แต่อดไม่ได้ที่จะขอกุมมือแสนอบอุ่นนั้นไว้ซักหน่อย
อากาศยามบ่ายแสนสงบวันนี้ดึงให้เขาพาลจะหลับอีกรอบให้ได้..และยังไงๆตอนนี้ชายผู้ที่เขาอยากทำทุกอย่างเพื่อให้มีความสุขที่สุดในโลกยังหลับไหลไม่ยอมตื่น ถ้าเขาถือโอกาสนอนต่อด้วยซักหน่อยคงไม่เป็นไร
เขาเลื่อนตัวลงไปนั่งที่พื้นแล้วเอนไหล่พิงเก้าอี้ยาว ซุกใบหน้าวางบนตักกว้างของอีกคนแล้วยิ้มอย่างมีความสุข
ก่อนดึงมืออุ่นนั้นมาแนบใบหน้า จูบเบาๆก่อนกระซิบบอกชายผู้ที่เขาอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วยจนกว่าจะวันสุดท้ายเพียงเบาๆ
.. ฝันดีนะครับ คุณอัล..
.................................
แสงจ้าและควันไฟรอบตัวที่ลอยฟุ้งในอากาศขัดขวางทัศนวิสัย ความร้อนจากเปลวเพลิงที่แผดเผาผิวจนแสบไหม้ดึงให้เขาลืมตาขึ้นมา
เสียงกระสุนปืนจากลำกล้องดังต่อเนื่องทำให้เขารีบรุดลุกขึ้นมาจากพื้นที่ทับถมไปด้วยซากปรักหักพัง
แผลฉกรรจ์ที่ช่องท้องและขาเจ็บปวดจนแทบขยับไม่ได้ แต่เขาก็ยังฝืนยันกายลุกขึ้น..มองหา..ดวงตาสีฟ้าของเขาสอดส่ายมองหาบางสิ่งอย่างบ้าคลั่ง
จนพบเจ้าของชีวิตของเขานั่งพิงซากที่เคยเป็นกำแพงด้วยร่างโชกเลือดที่เต็มไปด้วยรอยกระสุนฉกรรจ์ ซึ่งบาดแผลนั่นคงเจ็บปวดอย่างมหันต์..ถ้ายังมีลมหายใจ
เร็วกว่าความคิด..เขาคงรีบวิ่งไปที่ตรงนั้นหากว่าขาเจ้ากรรมของเขาจะไม่ได้ถูกระเบิดจนแทบขาดเสียก่อน
ชายหนุ่มทรุดตัวลงข้างๆ นัยน์ตาพร่ามัวจ้องมองใบหน้าที่สงบราวกับหลับไหล เขาเลื่อนมือไปเช็ดเลือดที่ไหลจากศีรษะลงมาชโลมใบหน้าอีกฝ่ายด้วยมือสั่นเครือ
ความเย็นเฉียบที่สัมผัสได้ทำให้หัวใจเขาแทบหยุดเต้น เขาคว้ามือหนาที่เคยอุ่น ที่เคยลูบไล้เขายามหลับตามาแนบใบหน้าอย่างที่เคยทำอยู่บ่อยๆ
....แต่มือขาวเย็นชืดนั้นหามีซึ่งความอุ่นอีกต่อไป....
ชายหนุ่มหลับตา..คิดนึก..คิดฝัน
ภาพตรงหน้าที่เขาเห็น..ความโหดร้ายนี้เป็นเพียงฝัน..ฝันร้ายที่เขาจะนั่งขำกับมัน..เมื่อเขาตื่นขึ้นมาที่เก้าอี้โยกนอกชาน ที่บ้านในสวนใต้แดดอันอบอุ่นของฤดูร้อน
ความฝันซึ่งไม่มีวันเป็นจริงในชีวิตแสนสุขสงบ...ของเขาและคุณอัล...เขาแค่ฝันไป
Bonjour..... maître......
Ce n'etait qu'un cauchemar?
...................................................................
ก็ยังคงเป็นแดรบเบิ้ล สกิลการแต่งฟิคยาวเหยียดของเราหายไปไหนนนนน /น้ำตา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น