เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
//////////////////////////////////////////////////////////////////////
Sub-Event: 01
A dream which i never dreamt
A dream which not mine
//////////////////////////////////////////////////////////////////////////
แอนด์วินด์ สตอร์มเป็นบุคคลที่ไม่มีเป้าหมายของตัวเองชัดเจนนัก
แม้เขาจะถือว่าเป็นคนขยัน มุ่งมั่น และมักขวนขวายเรียนรู้ด้วยตัวเองก็ตาม แต่หากถามว่าจุดมุ่งหมายของเขาคืออะไร
หมายหวังสิ่งใดในใจบ้างถึงเข้ามาสู่ในเส้นทางของอัศวินที่อาจต้องสู้รบเข่นฆ่า..หรือถูกเข่นฆ่า
ยกเว้นแต่ ถือว่าการสานต่อจุดประสงค์แรงกล้าของบิดาบุญธรรมเขาจะรวมอยู่ในนั้น
จงเป็นอัศวินแห่งสตอร์มเอนส์...
มาสเตอร์..เซอร์ดาร์เนลที่รับเขามาอุ้มชูเพื่อสานต่อเป้าหมายนี้แทนลูกชายสุดที่รักของเขาที่ล่วงลับไปโดยไม่ได้ทำตามความต้องการให้ประสบความสำเร็จให้ได้
แอนด์วินด์ได้รับการสั่งสอน ฝึกฝน ทั้งในด้านการรบและการต่อสู้เทียบเท่ากับบุตรชายของตระกูลผู้ดีในสตอร์มเอนด์เลยด้วยซ้ำ
เรียกได้ว่าเกือบจะเทียมเท่าการเป็นบุตรบุญธรรมตามที่ดาร์เนลได้กล่าวบอกใครต่อใครไว้ต่อหน้าบุคคลอื่นๆที่ได้พบเห็นเด็กน้อยแอนด์วินด์ที่จู่ๆก็เข้ามาใช้ชีวิตในบ้านของท่านเจ้าบ้าน
ยกเว้นก็แต่หลายๆเรื่องที่บิดาสมควรมีให้บุตร…
แต่แอนด์วินด์ก็หาได้ใส่ใจไม่
แม้เจ้าของเป้าหมายนั้นจะจากไปสู่โลกที่เขาไม่อาจเอื้อมถึงได้แล้วก็ตาม
ทิ้งไว้ซึ่งคำถามว่า
"อัศวินแห่งสตอร์มเอนส์" ที่ดาร์เนลหมายถึงนั่นมันคือสิ่งใด..
และเป้าหมายแห่งบิดาบุญธรรมของเขาจะจบตรงที่จุดไหน
แต่แอนด์วินด์ก็หาได้ใส่ใจไม่
เขาจะเป็นดาบ..เป็นโล่..เป็นอาวุธให้แก่นายเหนือหัวตามที่พ่อบุญธรรมสอนสั่ง
และอาวุธก็คงไม่ต้องมีชีวิตจิตใจหรือเป้าหมายใดๆเสียจะดีกว่า..
ทำทุกอย่างเพื่อสืบทอดเจตจำนงที่หาใช่ของตัวเอง ถูกใช้ และ หมดค่าในรูปแบบที่อาวุธพึงมี คือฟาดฟันจนแหลกสลายหรือถูกทิ้งไว้ให้กลายเป็นสนิม
Valar morghulis…. Valar dohaeris
all men must serve…. all men must die.
เขาเคยพบประโยคนี้มาบ้างจากตำราที่ตนลอบศึกษาอยู่
บิดาบุญธรรมเห็นว่าการศึกษาความรู้เป็นสิ่งสำคัญ..แต่ก็สำคัญเพียงส่วนที่ต้อ
ใช้ในการเข่นฆ่า รบรา และป้องกันรักษาตนและนายในฐานะอัศวินเท่านั้นก็เพียงพอ
การศึกษาภาษาอื่นที่นอกจากการอ่านออกเขียนได้ทั่วไปก็ไม่ใช่สิ่งจำเป็น
แต่นี่เป็นเพียงการละเมิดข้อห้ามของมาสเตอร์เพียงข้อเดียวที่เขากล้าทำแบบไม่กลัวการถูกลงโทษ
การอ่านภูมิหลังเก่าๆ ตำนานหรือนิทานต่างๆที่เรียงร้อยเล่าด้วยภาษาที่ตายไปแล้วเหล่านั้นเป็นสิ่งที่เขาชื่นชอบ
ครั้งหนึ่งเขาเคยถามบิดาบุญธรรมว่าภาษานี้มาจากที่ไหน
คำตอบนั้นลงท้ายด้วยรอยแตกจากหวายบนหลังที่ทำให้แอนด์วินด์น้อยหมดคำถามที่ต้องการถามมาสเตอร์ของเขาไปทุกคำถาม
ดูเหมือนพ่อบุญธรรมของเขาจะไม่ชอบสิ่งใดๆก็ตามที่มาจากเมืองนั้น
ทำให้เขาเก็บงำเรื่องที่ชื่นชอบไว้ ไม่ให้ความรู้สึกอะไรกับมันทั้งรักใคร่หรือโกรธเกลียด
เขาเติบโตมาด้วยการที่คนรอบตัวไม่ทราบว่าเขาชอบหรือเกลียดอะไร...
จะว่าไป
การฆ่าคนเป็นเรื่องที่เขาไม่ได้ชื่นชอบนัก
แต่ใช่ว่าจะทำไม่ได้
เมื่อผ่านครั้งแรกที่หนักหนาไป หลังจากนั้นคงไม่ใช่เรื่องยาก
หากดาบในมือเขาต้องฟาดลงเพื่อบั่นศีรษะใครอีกซักครั้ง
หรือมีดในมือเขาต้องเข้าไปชำแรกเข้าในร่างใครสักคนอีกซักหน
เลือดอุ่นๆที่ไหลหลั่งออกมาคงไม่ทำให้เขาสติพร่าเลือนไปเหมือนครั้งนั้น...
ที่ลอร์ดดาร์เนลต้องเข้ามาโอบกอดเขาไว้
ซึ่งเป็นอ้อมกอดแรกในรอบหลายปีหากไม่นับวัตถุประสงค์ของการกอดเพื่อการอื่น
อ้อมกอดนี้โอบกอดเขาไว้ราวปลอบโยน
อบอุ่นจนเขาลืมเลือนความร้อนของโลหิตและมีดในมือลงไป
เสียงกระซิบข้างหูเขานุ่มน่าฟังราวคำปลอบขวัญ
"เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ..แอนด์วินด์"
......
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา การเก็บความลับจึงเป็นความสามารถพิเศษอีกอย่างหนึ่งของแอนด์วินด์...
//////////////////////////////////////////////////////////////////////////
ความลับที่ควรจะเขียนเสร็จแต่ไม่เสร็จ orz ตัดจบค้างเวนท์1ไว้ก่อนละกัน /น้ำตาไหลลล
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น