เอ็นทรี่นี้เปนส่วนหนึ่งของ
ผู้เข้าร่วมการวิจัยทดลอง หมายเลข 66026 Group: Andromeda
ชื่อ: นาย กฤษณ์ ฉายแสง
Prologue
เวลา 23:55 เหลืออีกเพียง 5 นาที
กฤษณ์เขย่าขารัวๆพอกับการคลิกเมาส์บนปุ่มรีเฟรชหน้าเว็บของเว็บบอร์ดหนึ่ง
เหลืออีกแค่ 298 วินาทีจากตอนนี้ ถ้าไม่่มีมือดีที่ไหนโผล่มาปาดหน้า ของที่เขาต้องการ ของที่เขารอคอยมันมานานจะต้องกลายเป็นของเขา
หลังจากเฝ้าเพียรพยายามเติมเดิมพันประมูลทีละน้อยๆจนเมื่อใกล้จบประมูล ราคาขึ้นสูงเกือบแตะเพดานงบของเขาแล้ว แต่ก็ยังอยู่ในขอบเขตที่รับไหว
เธอจะต้องเป็นของเขา
ดวงตาแวววาวใต้หนังตาแห้งกร้านจนริ้วขึ้นปรือตาจนแทบปิดนั่นลง เขาจ้องหน้าจอไม่วางตาจนใต้ตาเป็นวงๆแบบแพนด้า
แต่มันกำลังจะจบ อีกแค่นาทีเดียว!
กฤษณ์ยกยิ้มมุมปาก ประมูลเสร็จคืนนี้เขาคงนอนหลับฝันดี แม้ว่าตอนที่ "ของ" มาถึงไทยจะทำให้เขาพะวงจนนอนหลับไม่ได้อีกรอบ แต่ก็เป็นความวิตกกังวลที่แสนสุข
เขาเหม่อเคลิ้มไปเพียงชั่วครู่
ก่อนที่จะมีไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ทะเล่อทะล่าเข้ามา
กรอกค่าที่มากกว่ายอดที่เขาลงไว้เพียง100เยน
ก่อนที่จะหมดเวลาประมูลเพียง15วินาที
FFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFF
เขาแทบจะแสปมคีย์บอร์ดระบายอารมณ์แล้วเขวี้ยงโน้ตบุคทิ้งถ้ามันไม่ได้มีงานที่ต้องส่งพรุ่งนี้เซฟอยู่เต็ม
ไมโกะจังDDอกไซส์XXXLคัสตอมพิเศษที่เขาเล็งตั้งแต่ตอนเปิดตัวที่งานดอลปา
ไมโกะจังของเขา
กฤษณ์มัวแต่พร่ำเพ้ออยู่นั่นจนเวลาล่วงไปตีหนึ่งโดยลืมงานออฟฟิศที่หอบกลับมาทำต่อที่บ้านไปสนิท
----------------------------------------------------------------
แล้วก็เข้าสู่จงจรเดิม
เวลา 06.04 เลยเวลามาแล้ว 4 นาที
หลังจากการวิ่งผ่านน้ำ แต่งตัวด้วยความเร็วแสง กฤษณ์ก็ต้องยิงระยะยาวไม่มีหยุดตั้งแต่มอเตอร์ไซค์รับจ้างหน้าคอนโด มาต่อรถไฟใต้ดิน รถไฟฟ้าแล้วต่อด้วยการวิ่งเต็มเหยียดเพื่อจะให้ทันรถตู้จากอนุสาวรีย์ชัยไปนิคมอุตสาหกรรม
ใช่ เขากำลังจะไปทำงานที่ออฟฟิศไกลปืนเที่ยงนั่น
บางทีเขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมคนที่อาศัยอยู่ในเมืองแบบเขาถึงต้องถูกส่งไปประจำโรงงานย่านปริมณฑลแบบนั้นด้วย
บางทีเขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมคนที่อาศัยอยู่ในเมืองแบบเขาถึงต้องถูกส่งไปประจำโรงงานย่านปริมณฑลแบบนั้นด้วย
กฤษณ์ปาดเหงื่อออกจากหน้า แดดร้อนจัดทั้งที่เพิ่งเช้าบวกกับสภาวะท้องว่างอันนำมาสู่อาการความดันเลือดต่ำตอนเช้าๆแบบนี้ทำให้เขาหงุดหงิดราวกับสตรีวัยหมดประจำเดือน(...)
รถตู้คันที่สามจอดลงตรงหน้าแถวยาวเหยียดที่มีคนยืนต่อรอกันอยู่ ถึงจะเลยเวลาออกรถไปนิดหน่อยแต่ก็ดีเพราะไม่ต้องรอคิวคนเต็มให้รถออก
และโชคดีที่มีที่นั่งเหลืออีกสองสามที่ ชายหนุ่มตอนปลายยืนต่อคิวเตรียมขึ้นรถตู้ แล้วคิดว่าจะได้หลับต่อซักหน่อย การเดินทางระยะไกลที่กินเวลาไปสามชั่วโมงแบบนี้ทำให้เขาต้องตื่นเช้าแบบที่ตัวเองไม่เคยชอบ
เขากำลังจะก้าวขาขึ้นรถตู้
และมีสิ่งมีชีวิตประเภทมนุษย์ป้าคนนึงที่ต้องขึ้นคิวถัดจากเขาสองคนแทรกตัวมา เธอปีนเข้าประตูไป วางก้นมหึมาลงบนที่นั่งที่เขาและเด็กสาวนักศึกษาอีกคน"ควร"จะได้นั่งได้สองคนแล้วปิดประตูรถตู้
คนคุมคิวรถดูจะงงๆแล้วเปิดประตูคุยกับสตรีนางนั้นที่โวยวายช้งเช้งว่าเธอรีบ เธอต้องไปให้ทันนัด คนไทยเหมือนกันเสียสละให้สิยะ บลาๆแล้วมองสาวน้อยที่ยืนข้างเขาด้วยสายตาบีบบังคับให้แสดงน้ำใจ
กฤษณ์อ้าปากจะพูดอะไรซักอย่างที่คาดว่าจะระบายความหงุดหงิดของเช้านี้ไปได้หมดสิ้น(รอมานาน)ได้ แต่ต้องหยุดไว้เมื่อน้องนักศึกษาใจงามยิ้มหวานให้มนุษย์ป้านั่นแล้วบอกว่าไม่เป็นไร ให้คุณป้าไปก่อนด้วยน้ำเสียงสดใสและโลกสวย
FFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFF
กฤษณ์เข้างานสายไปเกือบครึ่งชั่วโมง
----------------------------------------------------------------
เวลา 18.47 เลยเวลาเลิกงานมาเกือบหนึ่งชั่วโมง
หน้าจอคอมพิวเตอร์เก่ากึ้กที่ต่างกับหน้าจอMcของฝ่ายกราฟฟิคที่ออฟฟิศหลักราวฟ้าเหวกระพริบปริบๆเป็นระยะชวนปวดตา เขาถอดแว่นแล้วนวดหัวตายิบหยีของตัวเองไล่ความมึนงง
งานวันนี้ส่งไปแล้วแต่เพราะวันนี้เขามาทำงานสายไปครึ่งชั่วโมง ฝ่ายบุคคลของโรงงานที่ไม่เคยเข้าใจอะไรเลยก็บังคับให้เขาอยู่ทดเวลาให้ครบ
และหัวหน้าแผนกกราฟฟิคก็ส่งไลน์(ขอย้ำว่าไลน์)มาสั่งงานตอน 17.55
ลงท้ายด้วยสติกเกอร์ไลน์น่ารักมุ้งมิ้งว่า ขอพรุ่งนี้นะคะ OK
FFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFF
วินาทีนั้นกฤษณ์รุ้สึกเกลียดไลน์จนอยากจะปามือถือทิ้ง
บ่อยครั้งที่กฤษณ์อยากจะหางานใหม่
แต่ด้วยอายุที่ปาไปสามสิบ---แล้ว ในสายงานของเขาที่เด็กจบใหม่ไฟแรง...และแน่นอน เงินเดือนถูกย่อมเป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับบริษัทการ์เมนท์ขนาดใหญ่ที่เน้นจำนวนการผลิตมากกว่าความสร้างสรรค์
นักศึกษาจบใหม่ที่โลกแห่งความฝันอันสวยงามยังไม่ถูกทำลายไปด้วยความจริงของชีวิตในการเป็นมนุษย์เงินเดือน
เขาถอนหายใจเป็นครั้งที่ล้านแล้วเก็บของเตรียมออกจากออฟฟิศ ก่อนนั้นก็เช็คเมลอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรตกหล่นให้เขาต้องตื่นมาปั่นงานกลางดึกอีก สายตาไล่ไปตามเมลในอินบ็อกซ์ที่มีทั้งจดหมายงานกับแสปมเมลปะปนกัน แทรกด้วยเมลแจ้งจากบริษัทจัดหางานเป็นระยะๆ
ถึงจะบอกว่างานหายาก แต่เขาก็ขอรับข่าวสารไว้บ้าง "เผื่อเอาไว้"
เงินเดือนไม่ผ่าน ลบ
สถานที่ทำงานไม่ผ่าน ลบ
นี่มันบริษัทที่เคยไปคุยงานด้วย...ที่เขี้ยวลากดิน ลบ
กฤษณ์หลับตาลงแล้วนวดหลังคอ วันนี้ก็ยังไม่มีอะไรน่าสนใจ กลับบ้านไปลุ้นว่าชุดดอลลิมิเต็ตของโวล์คจะออกมาเปิดจองเมื่อไหร่ดีกว่า
แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับชื่อบริษัทคุ้นตาที่เคยเห็นในโฆษณาทั้งทางทีวีและเวปไซต์บ่อยๆ
Gyre Laboratories, Inc.
บริษัทนี้มีชื่อเสียงและดูมั่นคง ผ่าน
สถานที่ทำงาน ย่านสีลมที่เขานั่งรถไฟใต้ดินไปทำงานได้สบายๆ ผ่าน
ระดับเงินเดือน... เกินจากคำว่าผ่านของเขาไปหลายขุม
...........
เหลือเพียงเกณฑ์การทำงานที่ดูแหม่งๆว่าจะเป็นระบบขายตรงนี่ล่ะ...
และ
ไอ้แค่นอนก็ได้เงินนี่มันอะไรกัน...นอกจากโฆษณารับสาวร้านนวดแล้วเขายังไม่เคยเห็นงานที่ไหนที่ทำงานสบายๆแบบนั้นแล้วได้เงินดีๆ
สำหรับเขาเวลานอนมันคือสิ่งที่ต้องจ่ายเพิ่มถ้าต้องการทีเดียวล่ะ
ท้ายจดหมายแจ้งงานมีอีเมลและเบอร์โทรศัพท์สำหรับติดต่อกลับ
กฤษณ์คิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะกรอกข้อมูลแล้วส่งกลับไปอย่างไม่หวังอะไรมาก
อย่างน้อยก็ได้รู้ว่างานนั้นมันคืออะไร..ไม่มีอะไรเสียหายนี่
เขากดส่งเมลแนบข้อมูลส่วนตัวกลับไปแล้วปิดคอม ปิดแอร์ปิดไฟและปิดออฟฟิศ เกือบสองทุ่มแล้วแต่เเขาต้องเดินทางไปต่ออีกหลายขั้นเพื่อจะได้กลับบ้าน
----------------------------------------------------------------
เฮ้อ....
เขาถอนหายใจเป็นครั้งที่หนึ่งล้านหนึ่ง ล้าจนอยากกลับไปนอนซักสองสามชั่วโมง
เดี๋ยวค่อยลุกขึ้นมาทำงานด่วนของยัยหัวหน้านั่นทีหลังแล้วกัน
เขาคิดแล้วปีนขึ้นรถตู้สายเดิม เวลานี้รถโล่งพอที่จะงีบได้ชั่วครู่ก่อนจะไปต่อรถไฟฟ้า ชายหนุ่มเอนตัวลงกับเบาะกะพักสายตาชั่วครู่
เคลิ้มๆใกล้หลับ พอดีกับที่มีโทรศัพท์เข้ามาพอดี
FFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFF
กฤษณ์หงุดหงิดครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้แล้วของวันนี้ แต่มือก็หยิบมือถือขึ้นมารับสาย เพราะถ้าเป็นโทรศัพท์เรื่องงานนอกที่เขาไปแอบรับทำอาจจะพอเอาไปซื้อของเล็กๆน้อยๆให้เหล่าสาวๆของเขาแก้เครียดได้
ซึ่งก็น่าแปลกใจ ที่เสียงชายหนุ่มปลายสายกล่าวขึ้นมาอย่างเป้นทางการ
"สวัสดีครับ ผมตี๋จากบริษัท Gyre Laboratories, Inc. ไม่ทราบว่าคุณสนใจจะมาทำงานกับเราหรือเปล่าครับ......."
----------------------------------------------------------------
เป็นบท Prolgue ที่ใช้ตัว F เปลืองมาก 55555
ลุงแกเป็นคนขี้บ่นและขี้หงุดหงิดนิดหน่อย ให้นึกภาพตัวเอฟของลุงเป็นหน้าตาแบบนี้นะ
/โดนลุงชก
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น